#کوهنوردی_چیست

کوهنوردی چیست؟

در یک تعریف کلی کوهنوردی ورزش دستیابی یا تلاش برای دستیابی به نقاط مرتفع در مناطق کوهستانی و عمدتاً برای لذت بردن از صعود است. اگرچه این اصطلاح اغلب به طور ساده برای پیاده روی از کوه های کم ارتفاع که فقط سختی متوسطی دارند به کار می رود، اما به درستی به کوهنوردی در مناطقی که زمین و شرایط آب و هوایی آنچنان خطراتی را ایجاد می کند که برای ایمنی، نیاز به داشتن تجربه و دانش بالایی وجود دارد. لازم به ذکر است که برای افراد آموزش ندیده، کوهنوردی می تواند یک تفریح خطرناک به حساب می آید.
کوهنوردی با سایر ورزش‌های فضای باز متفاوت است زیرا طبیعت به تنهایی زمینه عمل و تقریباً همه چالش‌ها را برای شرکت‌کننده فراهم می‌کند. بالا رفتن از کوه مظهر هیجانی است که با آزمایش شجاعت، تدبیر، حیله گری، قدرت، توانایی و استقامت فرد در شرایطی با ریسک ذاتی به حداکثر می رسد. کوهنوردی تا حدی بیشتر از سایر ورزش‌ها، یک فعالیت گروهی است که هر یک از اعضا در هر مرحله از دستاوردهای گروه حمایت و پشتیبانی می‌کنند. برای اکثر کوهنوردان، لذت کوهنوردی نه تنها در "فتح" یک قله بلکه در رضایت جسمی و روحی ناشی از تلاش شخصی شدید، مهارت روزافزون و تماس با عظمت طبیعت است.
آغاز مرحله شنای مسابقه سه گانه مرد آهنی در فرانکفورت آلمان. (ورزش های شدید)
تلاش‌های اولیه برای صعود به قله‌های کوه از انگیزه‌های ورزشی دیگری الهام گرفته می‌شد: ساختن محراب یا دیدن اینکه آیا ارواح واقعاً در ارتفاعات که زمانی ممنوعه بودند هستند یا خیر، همچنین برای به دست آوردن یک دید کلی از خود ، یا انجام مشاهدات هواشناسی یا زمین‌شناسی. قبل از دوران مدرن، تاریخ تلاش‌های کمی برای صعود به قله‌های کوه صرفاً به خاطرلذت بردن از آن ثبت کرده است. در طول قرن هجدهم تعداد فزاینده‌ای از فیلسوفان طبیعی - دانشمندان زمان خود - شروع به سفرهای میدانی به کوه‌های آلپ اروپا برای انجام مشاهدات علمی کردند. منطقه اطراف شامونی فرانسه به دلیل وجود یخچال های طبیعی در زنجیره مون بلان به جذابیت خاصی برای آن محققان تبدیل شد.
کوهنوردی در مفهوم ورزشی معاصر زمانی متولد شد که یک دانشمند جوان ژنو به نام هوراس-بنیکت دو سوسور، در اولین بازدید از شامونی در سال 1760، مون بلان (در ارتفاع 4807 متری بلندترین قله اروپا) را مشاهده کرد. او جایزه ای را برای اولین صعود به مونت بلان پیشنهاد کرد، اما تنها در سال 1786، بیش از 25 سال بعد، پول او توسط یک پزشک شامونی، میشل گابریل پاکارد، و باربر او، ژاک بالمت، مطالبه شد. یک سال بعد خود دو سوسور به قله مون بلان صعود کرد. پس از سال 1850 گروهی از کوهنوردان بریتانیایی با راهنماهای سوئیسی، ایتالیایی یا فرانسوی یکی پس از دیگری از قله‌های مرتفع سوئیس بالا رفتند. یک صعود برجسته در رشد این ورزش، اولین صعود تماشایی ماترهورن (14692 فوت [4478 متر]) در 14 ژوئیه 1865، توسط یک مهمانی به رهبری یک هنرمند انگلیسی، ادوارد ویمپر بود. در اواسط قرن نوزدهم، سوئیسی ها مجموعه ای از راهنماها را توسعه دادند که رهبری آنها کمک کرد تا کوهنوردی به یک ورزش برجسته تبدیل شود، زیرا آنها مسیر را به قله های مختلف در سراسر اروپای مرکزی هدایت می کردند.
در سال 1870 تمام قله‌های اصلی آلپاین به سمت بالا رفته بودند و کوهنوردان شروع به جستجوی مسیرهای جدید و دشوارتر در قله‌هایی کردند که قبلاً از آنها صعود کرده بودند. با غلبه بر چند قله کوچک باقی مانده از آلپ، در پایان قرن نوزدهم، کوهنوردان توجه خود را به کوه های آند در آمریکای جنوبی، کوه های راکی آمریکای شمالی، قفقاز در لبه غربی آسیا، قله های آفریقا و ... معطوف کردند. سرانجام وسعت هیمالیا. کوه آکونکاگوا (22831 فوت [6959 متر])، بلندترین قله آند، برای اولین بار در سال 1897 صعود شد و گراند تتون (13،770 پا [4،197 متر]) در کوه های راکی آمریکای شمالی در سال 1898 صعود کرد. آبروزی در سال 1897 اولین صعود از کوه سنت الیاس (18008 فوت [5489 متر]) را انجام داد، که مرز بین‌المللی ایالت آلاسکا و قلمرو یوکان ایالات متحده را مشخص می‌کند و در سال 1906 با موفقیت به قله Margherita در راونزورینج (16795 فوت [5119 متر]) در شرق آفریقا صعود کرد. در سال 1913 یک آمریکایی به نام هادسون استاک از دنالی (کوه مک کینلی) در آلاسکا صعود کرد که با 20310 فوت (6190 متر)، بلندترین قله در آمریکای شمالی است. راه برای فتوحات بزرگتر باز می شد.
با گذشت قرن بیستم، ماهیت واقعاً بین المللی کوهنوردی شروع به آشکار شدن کرد. اتریشی‌ها، چینی‌ها، انگلیسی‌ها، فرانسوی‌ها، آلمانی‌ها، هندی‌ها، ایتالیایی‌ها، ژاپنی‌ها و روس‌ها به طور فزاینده‌ای توجه خود را به فرصت‌های ذاتی در بزرگترین خشکی کوهستانی سیاره، هیمالیا و رشته‌های مجاور معطوف کردند. پس از جنگ جهانی اول، بریتانیایی ها اورست را هدف خاص خود قرار دادند. در همین حال، کوهنوردان کشورهای دیگر در حال انجام صعودهای موفقیت آمیز تماشایی از دیگر قله های هیمالیا بودند. یک تیم شوروی در سال 1933 به قله استالین (24590 فوت [7495 متر]) - که بعداً به قله کمونیسم و سپس قله ایمانی اسماعیل سامانی تغییر نام داد - در پامیر در سال 1933 صعود کرد.
در دهه 1950 یک سری صعود موفقیت آمیز از کوه های هیمالیا انجام شد: اولین صعود فرانسوی ها از Annapurna I (26545 فوت [8091 متر]) در ژوئن 1950، Nanga Parbat (26660 فوت [8126 متر]) توسط آلمانی ها و اتریشی ها در سال 1953، کانچن جونگا (28،169 فوت [8،586 متر]) توسط بریتانیایی ها در می 1955، و لوتسه I (27،940 فوت [8،516 متر]) توسط سوئیس در سال 1956. علاوه بر این، K2 در رشته کوه Karakoram (فوت 28،25، در 8611 متر) دومین کوه مرتفع جهان، اولین بار توسط دو کوهنورد ایتالیایی در ژوئیه 1954 صعود شد. با این حال، فراتر از همه اینها، موفقیت بریتانیایی ها در کوه اورست (29035 فوت [8850 متر]) زمانی که یک زنبوردار نیوزیلندی، ادموند (بعدها سر ادموند) هیلاری و راهنمای تبتی تنزینگ نورگی در 29 مه 1953 بر فراز جهان ایستادند لحظه ای اوج بود. آن اکسپدیشن، که توسط سرهنگ جان هانت رهبری می‌شد، هشتمین تیم در 30 سال بود که برای اورست تلاش کرد و همچنین سه اکسپدیشن شناسایی نیز وجود داشت.
یک گروه اتریشی در اکتبر 1954 به قله چو اویو (26906 فوت [8201 متر])، درست در غرب اورست رسید. در مه 1955 یک
گروه فرانسوی موفق شد همه اعضای خود و یک راهنمای شرپا را به قله ماکالو برساند. 1 (27766 فوت [8463 متر])، همسایه دیگر اورست. اکسپدیشن بریتانیایی که در می 1955 به کانچن جونگا صعود کرد، که اغلب یکی از دشوارترین چالش‌های کوهنوردی جهان به حساب می‌آید، توسط چارلز ایوانز، که معاون رهبر اولین صعود موفقیت‌آمیز اورست بود، رهبری می‌شد.
با شروع دهه 1960، کوهنوردی دستخوش تحولات متعددی شد. پس از صعود به قله‌ها، تمرکز بر جستجوی مسیرهای دشوارتر از سطح کوه به سمت قله، مانند دوران طلایی صعودهای آلپ بود. یک نمونه قابل توجه صعود در سال 1963 به سمت غرب اورست توسط دو نفر از اولین تیم آمریکایی که به کوه صعود کردند. علاوه بر این، سطوح صخره‌ای عمودی یا به اصطلاح غیرممکن با استفاده از کمک‌های مصنوعی جدید توسعه‌یافته و تکنیک‌های پیشرفته سنگ‌نوردی مقیاس‌بندی می‌شوند. کوهنوردان به سخره های صاف عمودی گرانیت در صعودهایی که روزها یا حتی هفته ها به طول انجامید غلبه کردند - برای مثال، فتح 27 روزه توسط کوهنوردان آمریکایی در سال 1970 بر روی 3600 فوت (1100 متر) یال جنوب شرقی یکپارچه گرانیتی ال کاپیتان. در پارک ملی یوسمیتی در محدوده سیرا نوادا در آمریکای شمالی. از دیگر پیشرفت‌های قابل توجه می‌توان به افزایش سبک «آلپین» در صعود به بلندترین قله‌ها اشاره کرد، جایی که کوهنوردان حداقل تجهیزات و لوازم را حمل می‌کردند و به باربرها و سایر حمایت‌های خارجی تکیه نمی‌کردند، و افزایش تعداد افرادی که در ارتفاعات بالا می‌رفتند. ارتفاعات بدون استفاده از اکسیژن مکمل
تکنیک در کوهنوردی
در حالی که لازم است یک کوهنورد کامل در هر سه مرحله ورزش - پیاده روی، صخره نوردی، و تکنیک برف و یخ مهارت داشته باشد - هر یک کاملاً متفاوت است در این دسته بندی ها تنوع زیادی وجود دارد و حتی ماهرترین کوهنوردان نیز درجات متفاوتی از شایستگی در هر یک خواهند داشت. کوهنوردان خوب تعادلی را ایجاد می کنند که با توانایی ها و رویکرد جسمی و ذهنی خودشان همخوانی دارد.
پیاده روی عنصر ضروری همه کوهنوردی هاست، زیرا در نهایت با قرار دادن یک پا در مقابل پای دیگر تکرار آن از کوه ها بالا می روند. سخت ترین ساعات در کوهنوردی، ساعاتی است که به پیاده روی یا صعود به آرامی، پیوسته، در مسیرهای نزدیک کوه یا شیب های تند سپری می شود.
صخره نوردی، مانند پیاده روی، به خودی خود ورزشی است که به طور گسترده انجام می شود. ملزومات صخره نوردی اغلب در صخره های محلی آموخته می شود، جایی که کار گروهی کوهنوردی، استفاده از طناب و پیش نیازهای هماهنگ کنترل و ریتم تسلط پیدا می کند. طناب، لنگر مصنوعی و کارابین در درجه اول به عنوان عوامل ایمنی استفاده می‌شوند. یک استثنا در بالا رفتن از تنش رخ می دهد، که در آن رهبر توسط یک سری لنگرها و کارابین ها که به طور سنجیده قرار داده شده اند، که طناب از آن عبور می کند، حمایت می شود. سپس او توسط کوهنوردان دیگر روی طناب حمایت می شود در حالی که به آرامی به سمت بالا حرکت می کند تا لنگر دیگری قرار دهد و این روند را تکرار کند.
لنگرها با احتیاط و نه به وفور استفاده می شوند. لنگرها عبارتند از چاک، که قطعه کوچکی از فلز شکل است که به طناب یا کابل سیمی متصل شده و با دست در شکافی در سنگ فرو می‌رود. پیتون، که یک سنبله فلزی است، با یک چشم یا حلقه در یک انتها، که در شکاف کوبیده می شود. پیچ، که یک میله فلزی است که در سوراخی که توسط کوهنورد ایجاد شده است، چکش داده می شود و سپس آویز به انتهای رزوه دار آن متصل می شود.
ورزش ماجراجویانه صخره نوردی را تجربه کنید
برای اکثر صخره‌نوردان، دست‌ها و پاها به تنهایی ضروری هستند و پاها بیشتر کار را انجام می‌دهند. تصور افراد عادی مبنی بر اینکه کوهنورد باید بازوها و شانه‌های فوق‌العاده قوی داشته باشد، فقط برای موقعیت‌هایی مانند چالش با برآمدگی‌های جدی صادق است. به طور کلی، دست ها برای تعادل و پاها برای حمایت استفاده می شوند. از دست و بازو برای کشیدن کوهنورد به بالای صخره استفاده نمی شود.
تعادل ضروری است و وزن بدن تا جایی که ممکن است مستقیماً روی پاها نگه داشته می شود و کوهنورد تا جایی که صخره اجازه می دهد صاف بماند. حالت ایستاده کوهنورد را قادر می سازد تا از عنصر پنجم کوهنوردی یعنی چشم ها استفاده کند. مشاهده دقیق در هنگام بالا رفتن از یک صخره، بسیاری از تقلاهای بیهوده را برای جای پا نجات می دهد. معمولاً سه نقطه تماس با سنگ حفظ می شود، یا دو دست و یک پا یا دو پا و یک دست. پریدن برای نگهدارنده ها بسیار خطرناک است زیرا هیچ عامل ایمنی را اجازه نمی دهد. صعود ریتمیک ممکن است با توجه به سختی زمین آهسته یا سریع باشد. ریتم به راحتی قابل تسلط نیست و هنگامی که به دست می آید، نشانه یک کوهنورد واقعا خوب می شود.
هر چه صعود سخت‌تر باشد، از دست‌ها برای حمایت بیشتر استفاده می‌شود. آنها در شرایط مختلف به طور متفاوت استفاده می شوند. در یک دودکش، یک محور لوله مانند و تقریباً استوانه ای عمودی، آنها در طرفین مخالف یکدیگر فشار می آورند. روی دال ها، فشار کف دست بر روی سنگ صاف ممکن است اصطکاک لازم را برای نگه داشتن فراهم کند.
طناب زدن هنر ظریفی است که در برف، یخ و سنگ به همان اندازه ضروری است. طناب کافی برای بالا رفتن از زمین و طول کافی برای راپل لازم است. طناب به عنوان یک راه نجات، بیشترین مراقبت را لازم دارد. یک طناب گیر خوب یک فرد ارزشمند در صعود است. تکنیک ها به راحتی یاد گرفته نمی شوند و در درجه اول از طریق تجربه به دست می آیند. لنگرها و کارابین ها باید به گونه ای قرار داده شوند و طناب به گونه ای بسته شود که حداکثر ایمنی را داشته باشد و تلاش در صعود و فرود را به حداقل برساند. این شامل دور نگه داشتن طناب از شکاف هایی است که ممکن است گیر کند و از مکان هایی که ممکن است روی لبه های سنگی یا پوشش گیاهی گیر کند. طناب نباید روی سنگ ناهموار یا لبه تیز قرار گیرد، جایی که تحت کشش ممکن است در اثر اصطکاک آسیب ببیند یا در اثر سقوط سنگ بریده شود. استفاده از کلاه ایمنی در هنگام کوهنوردی، که زمانی یک موضوع بحث برانگیز بود (ممکن است ناراحت کننده باشد یا ممکن است بینایی یا تحرک را محدود کند)، به خصوص برای صعودهای فنی (به عنوان مثال، روی صخره ها) بسیار رایج شده است و یکی از ابزارهای الزامی است.
تغییر مداوم شرایط برف و یخ از خطرات مهمی است که کوهنوردان با آن مواجه هستند. کوهنوردان خوب باید اطلاعات دقیقی از شرایط برف داشته باشند. آنها باید بتوانند شکاف های پنهان را تشخیص دهند، از بهمن های احتمالی آگاه باشند و بتوانند با خیال راحت از دیگر موقیعیت های خطرناک عبور کنند. در تکنیک برف و یخ، استفاده از تبر یخی به عنوان کمکی برای کوهنوردی مرتفع بسیار مهم استکه متشکل از یک کلنگ و یک آز در یک سر شفت و یک سنبله در طرف دیگر است، برای برش پله ها در یخ، کاوش در شکاف ها، دریافت کمک مستقیم در شیب های تند، دستیابی به تعادل در صورت لزوم، مهار یک لغزش و محکم کردن طناب (چسباندن). کرامپون‌ها (مجموعه‌هایی از میخ‌ها که می‌توان آنها را روی کفی چکمه‌ها بست) برای جلوگیری از لیز خوردن در نظر گرفته شده‌اند و در شیب‌های تند برف و یخ و در پله‌هایی که بریده شده‌اند مفید هستند. آنها با فرو رفتن در سطح، پیشرفت را در جایی ممکن می کنند که چکمه ها به تنهایی انجام نمی دهند. در بسیاری از شیب ها، کرامپون ها برش پله ها را نیز غیرضروری می کنند. در برف و یخ بسیار سخت از پیتون های یخ و کارابین ها استفاده می شود. هنگامی که پیتون ها به داخل رانده می شوند، اجازه داده می شود در جای خود منجمد شوند.
بالا رفتن از شیب‌های برفی طولانی که یک کار طاقت‌فرسا است، باید سرعتی آهسته و موزون داشت که بتوان برای مدت طولانی دوام آورد. توصیه می شود در اوایل روز که برف در شرایط سخت است، در کوه شروع کنید. همانطور که در تمام مراحل کوهنوردی، سنجش وضعیت مسیر هنگام شرکت در برف و یخ نوردی مهم است. طول صعود، ماهیت آب و هوا، تأثیر گرمای خورشید بر برف و یخ، و خطر احتمالی بهمن باید در نظر گرفته شود.
سازمان اصلی این ورزش باشگاه کوهنوردی یا صخره نوردی است. هر کشوری که کوهنوردانی دارد، باشگاه های مخصوص به خود را دارد که در میان آنها باشگاه آلپاین در بریتانیای کبیر، که در سال 1857 تأسیس شد، شاید قابل احترام ترین آنها باشد. بیشترین تعداد باشگاه در کشورهای آلپ، جزایر بریتانیا و در آمریکای شمالی یافت می شود. باشگاه های بزرگ کوهنوردی اغلب از نظر مالی در حمایت مالی از اکسپدیشن های بزرگ شرکت می کنند. بیشتر باشگاه ها گزارش ها، مجلات یا بولتن های سالانه یا دوره ای منتشر می کنند.
در ایران نیز باشگاه کوهنوردی داوند اولین باشگاه کوهنوردی کشور است که سابقه چندین ساله در این ورزش دارد و همچنین دوستاران بساری را برای کوهنوردی حرفه ای تربیت کرده است که در مقاله باشگاه کوهنوردی دماند به صورت مفصل در مورد این باشگاه صحبت شده است.
ترجمه مطلب از سایت
https://www.britannica.com

#کوهنوردی_چیست


بهترین مکان های گردشگری در تابستان
تابستان و اوقات فراغت آن بهترین فرصت برای سر زدن به گوشه و کنار کشور و آشنایی با میراث فرهنگی و جاذبه‌های گردشگری آن است. در این میان برخی شهر‌ها به خاطر شرایط آب و هوایی ویژه‌ای که دارند بیشتر از سایر نقاط ایران‌زمین، به عنوان مقصد نهایی گردشگران تابستانی در مرکز توجه قرار می‌گیرند. ما در این گزارش تلاش کردیم برخی از این نقاط و شهر‌ها را به شما معرفی کنیم. با قله همراه باشید.
راهکارهای مقابله با حمله ی خرس در کوهنوردی و طبیعت گردی
خرس ها تا زمانی که شما و دیگر انسان ها را نبینند، موجوداتی گوشه گیر و بی آزار هستند. زمانی که آن ها را دیدید، باید مانند یک مهمان خوش رفتار در همسایگی آن ها رفتار کنید. گزارش حملات خرس ها به انسان ها، بسیار کم می باشد و تمام آن ها نیز در قلمروی خرس ها و سهل انگاری انسان ها روی می دهد. پس احتمال حملات خرس به انسان ها در کوهنوردی بسیار پایین است . برای آگاهی بیشتر هنگام رویارویی با خرس در کوهنوردی و طبیعت گردی با قله همراه باشید.
کیسه ی بیواک چیست؟ و بیواک در کوهستان یعنی چه؟
کیسه بیواک ها جانپناه های تک نفره و مینیمالیستی هستند که لایه اضافی برای محافظت در برابر محیط از شما ایجاد می کنند. کیسه بیواک عموما از کیسه خواب بزرگتر است و معمولا از مواد ضد آب و باد به جهت مقاومت بیشتر تولید میشوند. کیسه بیواک وزن کمتری نسبت به چادر یک نفره دارد. به نقل از msrgear کیسه بیواک ها عموما به دلیل حبس کردن هوا در محیط کوچکتر از چادر گرمتر هستند، اما فضای دسترسی آنها بسیار محدودتر است. برای آشنایی بیشتر با بیواک و راهنمای خرید کیسه ی بیواک با قله همراه باشید.
حل مشکل دستشویی در کوهنوردی و طبیعت
با همه گیر شدن ورزش کوهنوردی و دسترسی راحت اکثر افراد به قله های مطرح کشور، تا چند سال گذشته شاهد این بودیم که کوهستان در حال تبدیل شدن به زباله دان هست ولی چند سالی میشه که به وضوح تبدیل شدن کوهستان به دستشویی رو مشاهده میکنیم. در این مقاله میخواهیم در مورد مشکل دستشویی در طبیعت صحبت کنیم. با قله همراه باشید.
ریکاوری بدن بعد از کوهنوردی
ریکاوری بدن بعد از کوهنوردی نکته بسیار مهمی برای ما کوهنوردان است. نوع و مدت این ورزش نیاز به یک برنامه بازیابی توان جسمی را بیشتر برجسته می‌کند. گاه بعد از یک برنامه سنگین و یا بعد از هفته‌های متوالی اجرای برنامه احساس می‌کنیم توان جسمی‌مان تحلیل رفته و باید مدتی برنامه های سبک تری بریم یا اصلا در برنامه ای شرکت نکنیم تا توان خودمون رو بدست بیاریم.علم ورزش و تغدیه اینجا به کمک ما می آید تا زمان بازیابی جسمی خود را بهبود ببخشیم و کیفیت اون رو بالا ببریم. البته تغذیه و آمادگی جسمی قبل از برنامه و نحوه تغذیه در زمان اجرای برنامه تاثیر بسیار زیادی در شدت تحلیل توان ما داره که این بحث رو بعدا ادامه میدیم. برای آشنایی بیشتر با ریکاوری بدن بعد از کوهنوردی با قله همراه باشید.
راهنمای خرید کیسه خواب
کیسه خواب یا Sleeping bag ،رختخواب مدرنی است که هم لحاف است و هم تشک، به صورتی که این دو به وسیله یک زیپ یا دکمه متصل هستند و فردی که از آن استفاده می کند، پس از خوابیدن درون آن و بستن زیپ یا دکمه ها در واقع لحاف و تشک را بهم وصل می کند.در این مقاله از قله در ارتباط با راهنمای خرید کیسه خواب کوهنوردی گفته ایم تا به راحتی بتوانید کیسه خواب مورد نظرتان را انتخاب کنید.
گتر کوهنوردی چیست؟
خار و خاشاک، آب، برف، شن و ماسه و… می توانند در طول یک فعالیت کوهنوردی، وارد کفش شوند. گتر کوهنوردی می تواند حد فاصل بین کفش و شلوار را بپوشاند و اجازه ورود چیزی به درون کفش را ندهد حال از خود میپرسید گتر کوهنوردی چیست؟ برای آشنایی بیشتر با گتر کوهنوردی با مقاله های قله همراه باشید. در این مفاله بیشتر با گتر کوهنوردی و انواع آن آشنا خواهید شد.
نحوه ی صحیح تمیز کردن کوله پشتی
همانطور که می دانید کوله پشتی کوهنوردی یکی از مهم ترین وسایل یک کوهنورد می باشد و نیاز به محافظت و نگهداری زیادی دارد. اگر نمیخواهید دوباره هزینه ی زیادی برای خرید کوله متحمل شوید پس حتما باید حواستان به نگهداری کوله پشتی تان باشد. این کوله ها چون به صورت طولانی مورد استفاده قرار می گیرند ، ممکن است طی عوامل متعددی از جمله جذب عرق بدن یا جذب گرد و غبار ، لک باران ، لک پخت و پز و ... آلوده شوند که این آلودگی ها در طولانی مدت ممکن است به کوله پشتی شما آسیب برساند پس ما در این مقاله از قله به شما آموزش می دهیم که چگونه کوله پشتی خود را تمیز کنید.
Fastpacking چیست؟
Fastpacking ترکیبی از دویدن طولانی (تریل رانینگ) با کوهنوردی سبک به منظور ماجراجویی در فضای باز است. در Fastpacking شما اکثر مواقع با سرعت بالا می‌دوید و گاهی ‌اوقات پیاده‌روی می‌کنید و همراه با یک کوله‌ پشتی سبک شامل تمام لوازم ضروری برای سفر چند روزه، مسافت‌های طولانی را می‌پیمایید. حرکت سریع همراه با یک کوله سبک به شما امکان فرار از جمعیت و شلوغی، دیدن مناظر طبیعی حومه شهر و گذراندن اوقاتی طولانی در آنجا را فراهم می‌سازد. برای آشنایی بیشتر با Fastpacking با قله همراه باشید.
آشنایی با اسکای رانینگ
اسکای رانینگ که به نام دوی کوهستان به فارسی ترجمه شده است یکی از رشته های ورزشی است که بیشتر فعالیت های آن در فضای آزادی است که در حوزه های کوهستان جای بگیرد .گرچه این رشته ورزشی خطرهای زیادی دارد با این وجود توانسته طرفداران زیادی را در جهان به خود جلب نماید. برای آشنایی بیشتر با این رشته ی ورزشی با قله همراه باشید.
12345678910...
سایر مقالات مفید
نظرات و پیشنهادات شما عزیزان
نام و نام خانوادگی:

عنوان نظر: 

متن نظر: 

کد امنیتی:  

 

آمار بازدید از سایت قله
بازدید امروز: 1062
بازدید روز گذشته: 2174
بازدید هفته: 14823
بازدید ماه: 70621
کل بازدید ها: 423949
سایت قله مرجع جامع گردشگری و کوهنوردی ایران شامل بانک کامل از اطلاعات کوهستان ها و قلل ایران در حوزه های توصیف کوهستان و قله ، هواشناسی کوهستان ،مسیریابی کوهستان به صورت رایگان و شبانه روزی برای همه عزیزان خدمت رسانی  می کند . ما در سایت قله بسیار خوشحال خواهیم شد تا از نظرات و پیشنهادات سازنده شما کاربران عزیز بهره مند شویم همچنین اگر امکان همکاری با سایت قله را داشته باشید می توانید با استفاده از راه های ارتباطی زیر پیشنهادات خود را برای ما ارسال کنید و ما را در ارایه هر چه بهتر خدمات یاری فرمایید.
آدرس ایمیل :info@gholleh.com     اینستاگرام  :@gholleh_com